अधिकारीको अपराध जालो पर्दाफास

काठमाडौं – राज्यको उच्च तहमा बसेर नीतिगत निर्णय लिने जिम्मेवारी पाएका एक उच्च पदस्थ सरकारी अधिकारी कसरी भ्रष्टाचारको दलदलमा डुबेर संगठित अपराध, ज्यान मार्ने उद्योग, अन्तर्राष्ट्रिय हुण्डी कारोबार र अन्धविश्वाससम्म पुग्छन् भन्ने डरलाग्दो यथार्थ सार्वजनिक भएको छ। नागरिक उड्डयन प्राधिकरणका तत्कालीन महानिर्देशक प्रदीप अधिकारीमाथि केन्द्रित यो प्रकरणले नेपालको प्रशासनिक संरचनाभित्र गहिरो रूपमा जरा गाडेको भ्रष्टाचार र शक्तिको दुरुपयोगको भयावह चित्र प्रस्तुत गरेको छ।
यो प्रकरण केवल आर्थिक अनियमिततामा सीमित छैन, बरु एक यस्तो आपराधिक जालोको रूपमा बाहिर आएको छ, जहाँ आफ्नो अपराध लुकाउन हत्या प्रयासदेखि नक्कली आतंकवादी संगठन खडा गर्ने, धम्की दिने, अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमा पैसा चलाउने र अन्ततः कालो जादूसम्मको सहारा लिने जस्ता क्रियाकलापहरू भएको देखिन्छ।
१७ मंसिर गते अख्तियार दुरुपयोग अनुसन्धान आयोगले प्रदीप अधिकारीलाई पक्राउ गरेपछि यो प्रकरणको सुरुवात भएको हो। भक्तपुरको नलिन्चोकस्थित हेलीपोर्ट निर्माणमा भएको ठूलो अनियमितताको आरोपमा उनी पक्राउ परेका थिए। त्यसपछि मंसिर २१ गते उनलाई पुर्पक्षका लागि डिल्लीबजार कारागार पठाइएको थियो।तर, यो केवल सुरुवात मात्र थियो। नलिन्चोक प्रकरणपछि पोखरा अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल निर्माणसँग सम्बन्धित अर्को ठूलो भ्रष्टाचार मुद्दा पनि उनीविरुद्ध दायर भयो। प्रारम्भिक रूपमा यी घटनाहरू आर्थिक अनियमिततामा सीमित जस्तो देखिए पनि पछि अनुसन्धान गहिरिँदै जाँदा यसले भयावह आपराधिक स्वरूप लियो।
जिल्ला प्रहरी परिसर काठमाडौंले अनुसन्धान अघि बढाएपछि प्रदीप अधिकारीमाथि तीन गम्भीर अभियोगहरू लागे—ज्यान मार्ने उद्योग, संगठित अपराध र सम्पत्ति शुद्धीकरण। यी आरोपहरूले प्रकरणलाई साधारण भ्रष्टाचारको मुद्दाबाट संगठित अपराधको तहमा पु¥यायो।अनुसन्धानका क्रममा अधिकारीसँग नजिक रहेका नवीनराज बस्नेतको नाम प्रमुख रूपमा बाहिर आयो। बस्नेत, जो केही वर्षअघि गौतमबुद्ध अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलभित्र ट्याक्सी र एप्रोन ठेक्का लिएका व्यक्ति हुन्, अधिकारीका निकट सहयोगी र बिचौलियाको रूपमा देखिए।
अधिकारी र बस्नेतबीचको वाट्सएप संवादले राज्यसत्ता कसरी प्रभाव र पहुँचका आधारमा चलाउने प्रयास भइरहेको थियो भन्ने स्पष्ट देखाउँछ। च्याटहरूमा ‘बा’ र ‘राजेश दाइ’ जस्ता प्रभावशाली व्यक्तिहरूको नाम प्रयोग गर्दै अख्तियारको मुद्दा मिलाउने प्रयास भएको देखिन्छ।बस्नेतले राजेश बज्राचार्यमार्फत उच्च तहसम्म पहुँच रहेको दाबी गर्दै अधिकारीलाई ढुक्क बनाएका थिए। तर अनुसन्धानकर्ताहरूका अनुसार यस्तो पहुँचको ठोस प्रमाण भेटिएको छैन। प्रहरीको निष्कर्ष अनुसार बस्नेतले केवल अधिकारीलाई आश्वस्त पार्न उच्च पदस्थ व्यक्तिहरूको नाम प्रयोग गरेका थिए।
जब प्रभाव र पहुँच प्रयोग गरेर मुद्दा मिलाउने प्रयास असफल भयो, तब अधिकारी र बस्नेतको समूहले अर्को खतरनाक रणनीति अपनायो—नक्कली आतंकवादी संगठन खडा गर्ने।अनुसन्धानबाट खुलेअनुसार बस्नेतले आफैंले नक्कली उग्रवादी संगठनको लेटर तयार गरी धम्की सन्देश पठाएका थिए। प्रकाश पाठक नामका व्यक्तिलाई प्रयोग गर्दै अख्तियार प्रमुखसहित १० जनालाई ज्यान मार्ने धम्की दिइयो।भिडियो सन्देशमार्फत तत्काल राजीनामा नदिए ज्यान मार्ने चेतावनी दिइएको थियो। यसले केवल धम्कीको स्तर मात्र होइन, योजनाबद्ध रूपमा राज्यका उच्च अधिकारीलाई त्रसित पार्ने प्रयास भएको देखाउँछ।
यो धम्की केवल नाटक मात्र थिएन। प्रकाश पाठकलाई यस्तो कार्यका लागि २ करोड रुपैयाँ सुपारी दिइएको थियो। सुरुमा १० करोड रुपैयाँबाट बार्गेनिङ सुरु भएको र अन्ततः २ करोडमा सम्झौता भएको अनुसन्धानमा खुलेको छ।रकम पठाउन चिनियाँ नागरिक प्रयोग गरिएको थियो, जसले हुण्डीमार्फत फिलिपिन्समा पैसा पठाएका थिए। त्यही पैसाले पाठकले फिलिपिन्समा महँगो अपार्टमेन्ट समेत किनेको खुलेको छ।पछि इन्टरपोलमार्फत रेड नोटिस जारी भएपछि पाठक पक्राउ परे र उनलाई नेपाल ल्याइयो। उनले प्रहरीसमक्ष आफूलाई लोभमा पारेर फसाइएको बयान दिएका छन्।
जब पैसा, शक्ति र धम्कीले काम गरेन, तब प्रदीप अधिकारीले अन्धविश्वासको सहारा लिएका थिए। भारतको आसामस्थित कामाख्या देवी मन्दिरसँग सम्बन्धित एक तान्त्रिकलाई नेपाल झिकाएर अख्तियार प्रमुखविरुद्ध तन्त्रमन्त्र गराइएको थियो।तान्त्रिकले अख्तियार प्रमुखको पुतला बनाएर त्यसमा तान्त्रिक विधि प्रयोग गरी हानि पु¥याउने प्रयास गरेको भिडियो समेत अधिकारीलाई पठाइएको थियो। यो घटनाले अपराधको मनोविज्ञान कति गहिरो र विचलित बनिसकेको थियो भन्ने देखाउँछ।
नवीनराज बस्नेतले आफ्नो गतिविधि लुकाउन अत्यन्त चलाखी अपनाएका थिए। प्रहरी अनुसन्धानअनुसार उनले छोटो अवधिमा बारम्बार महँगा मोबाइल फोन परिवर्तन गरेका थिए। ७ महिनामा ६ वटा आइफोन फेर्नुले प्रमाण मेटाउने र ट्र्याकिङबाट बच्ने प्रयास स्पष्ट देखाउँछ।
यो प्रकरण केवल एक व्यक्तिको अपराध कथा मात्र होइन, यो राज्य प्रणालीभित्रको कमजोरी, राजनीतिक पहुँचको दुरुपयोग र कानुनी संयन्त्रको चुनौतीको प्रतिविम्ब हो।एक सामान्य भ्रष्टाचारको मुद्दाबाट सुरु भएको अनुसन्धान ज्यान मार्ने उद्योग, अन्तर्राष्ट्रिय अपराध सञ्जाल, नक्कली आतंकवादी गतिविधि र अन्धविश्वाससम्म पुग्नुले प्रणाली कत्तिको कमजोर र असुरक्षित छ भन्ने देखाउँछ।
हाल नवीनराज बस्नेतलाई अनुसन्धानको घेरामा राखेर बयान लिइँदैछ भने प्रकाश पाठकसँग पनि थप अनुसन्धान भइरहेको छ। विभिन्न प्रमाणहरू संकलन भइरहेका छन् र प्रकरणले अझै नयाँ मोड लिन सक्ने संकेत देखिएको छ।अब मुख्य प्रश्न उठेको छ—के यस्ता शक्तिशाली व्यक्तिहरू कानुनी दायरामा आएर सजाय पाउँछन्, वा फेरि पनि शक्ति र पहुँचको आडमा उन्मुक्ति पाउँछन्?यो प्रकरणले केवल एक भ्रष्ट अधिकारीको कथा मात्र होइन, सम्पूर्ण प्रणालीको विश्वसनीयतामाथि प्रश्न उठाएको छ। यदि यस्ता घटनामा कडा कारबाही भएन भने, यसले भविष्यमा अझ खतरनाक प्रवृत्तिलाई प्रोत्साहन दिन सक्ने खतरा स्पष्ट देखिन्छ।अब सम्पूर्ण देशको नजर यसैमा केन्द्रित छ—कानुन बलियो हुन्छ कि शक्ति?